دنياي ترسناکي داريم يا به عبارتي خودمان ترسناکش کرديم ... !

با کمي تامل و تفکر شما هم نظر مرا تائيد مي کنيد برايتان مثالي مي زنم .

شما در حال تماشاي يک فيلم سينمايي (هاليوودي) هستيد و به شدت روي ماجراي فيلم تمرکز کرده ايد در اواسط فيلم به صحنه هاي اکشن يا فرقي نمي کنه عاطفي مي رسيد در نگاه اول چيزي که شما مي بيند يک درگيري شديد بين عده اي خوب و بد؛ بعد رسيدن دو قهرمان خوب و بد به يک ديگر و در نهايت پيروز شدن يکي از آن دو  و پايان فيلم.

خوب اگر همه چيز به اين سادگي بود خيلي خوب بود !

اما نيست . چيزي که اينجا دور از چشم همه است نمادها علائم گفتارها هم نيست چيز بسيار پيچيده تري مي باشد . کمي توضيح مي دهم شما مي دانيد که  هر فريم از فيلم حداقل از 24 عکس پياپي تشکيل شده است. (منظور از حداقل اين است که با پيشرفت تکنولوژي اين مقدار در دوربين هاي فعلي بسيار بيشتر است .)شما هر ثانيه از اين فيلم را که مي بينديد به طور ناخدا گاه 24 عکس را ديده ايد اما فيلم سازان و بخصوص فيلم سازان هاليوودي از اين نکته به طور موزيانه اي استفاده کرده اند. استفاده آنان بدين گونه است که در قسمت هاي پر کشش فيلم  از صحنه هايي خاص استفاده مي کنند. به طور مثال در يک قسمت از فيلم که درگيري  روي مي دهد و جذبه بصري زيادي هم با خود دارد از يک عکس خاص بنا به فراخور مطلبي که مي خواهند به ما بقبولانند استفاده مي کنند يعني بجاي اينکه يک فريم فيلم از 24 عکس متوالي تشکيل شده باشد از 23 عکس استفاده شده است و عکس 24 حاوي همان مطلبي است که آنها مي خواهند . در جريان تماشاي فيلم و گذر آن ما به هيچ وجه متوجه  چنين عکسي نخواهيم شد چون اولا سرعت گذر فيلم زياد است ثانيه  مدت زمان نمايش عکس بسيار پايين است و ثالثا اگر بخواهيد آن را ببينيد بايد با دستگاه هاي آناليز بسيار قوي که فقط در اختيار معدود افرادي هست آن را مشاهده کنيد آن هم  به صورت تار!

ممکن است بپرسيد پس اين  تصوير به چه دردي مي خورد؟

جواب شما اينست که چشم ما قادر  به ديدن اين چنين عکسي نمي باشد(به طور واضح) اما ذهن ما قادر به دريافت پيام اين تصوير هست!

اين تکنيک درست شبيه پخش کردن آگهي هاي بازرگاني وسط فيلم مي باشد با اين تفاوت  که رابطه معنايي خاص و گاهي فلسفي با فيلم دارد و شما را از ديدن فيلم باز نمي دارد و نکته مهم اين جاست که در آينده به عبارت ديگر هر وقت بخواهند از اين مطلب بهره برداري کنند با نشان دادن همان تصوير يا عناصر اصلي آن نظر شما را به خود متوجه مي سازند و بک گراند مثبتي نسبت آن موضوع در ذهن شما ايجاد مي کنند.

بيشتر منابع اطلاعاتي را که در دسترس عموم مردم قرار دارد  افرادي با  انگيزه هاي مادي تهيه کرده اند و در نتيجه بايد به آنها به ديده سرگرمي نگريست.

مردم اغلب وقتي مي فهمند هيچ قانوني عليه انتشار مطالب کذب در يک رسانه وجود ندارد تعجب مي کنند . در اين جا منظورم داستان ها نيستند ،که ادعايي هم براي واقعي بودن ندارد بلکه درباره رسانه هايي صحبت مي کنم که مدعي اند چنين و چنان واقعه اي اتفاق افتاده است در صورتي که اتفاق نيفتاده است يا به قول معروف اين چنين نبوده است.

مدت ها قبل يعني 1935 کتابي غير داستاني (داستان حقيقي) منتشر شده بود که شرح مي داد چگونه يک مرد شبيه سازي شده است . زماني که معلوم شد موضوع واقعيت ندارد کلي جنجال به پا شد زيرا آن موضوع به عنوان حقيقت به تصوير کشيده شده بود و در عين حال هيچ قانوني را هم نقض نکرده بود.

به طور قطع اگر کسي به ديگري افترا بزند يا استاد دانشگاهي مدعي شود که آزمايش انجام داده در حالي که چنين نکرده است هر دو مي توانند تحت تعقيب قانون قرار بگيرند اما هيچ قانوني صرفا عليه انتشار اکاذيب وجود ندارد.

مي توانم رسانه  هاي زيادي  را نام ببرم که در آنها دقت چنداني براي به تصوير کشيدن حقايق نشده است .

چند سال قبل فيلم سينمايي جان اف کندي قتل رئيس جمهور آمريکا را به شکل توطئه اي بزرگ نشان مي داد . گفتگويي را به ياد مي آورم که شخصي سعي داشت مرا به ديدن اين فيلم ترغيب کند زيرا به نظر او اين فيلم خيلي تامل برانگيز بود پاسخ من اين بود که آن فيلم با حقايق شناخته شده در تضاد است بنابراين هيچ دلِيلي نمي ديدم که تماشاي اين فيلم تخيلي بتواند به من کمک کند تا تشخيص دهم چه کسي کندي را کشته است.

زيرا اين فيلم صرفا براي مقاصد اقتصادي تهيه شده بود نه براي بيان حقيقت...!

اکثر رسانه ها تابع بازارند تا مروج حقيقت . اکثر اساتيد دانشگاه ها هنرمندان فيلم سازان تهيه کنند گان برنامه هاي تلويزيوني و .... تابع بآزارند تعداد بسيار کمي از رسانه ها يا افراد هستند که به حقيقت حقيقتاً مي نگرند؛ آنها آثارشان را در رسانه هايي منتشر مي کنند که نياز به سود بردن ندارند براي مثال کتابهايي با تيراژ بسيار پايين يا شبکه هاي راديويي خيلي محدود و يا وبلاگ هاي اينترنتي.

آنها در صددند که اساتيد يا مخاطبان خاص خود را تحت تاثیر قرار دهند نه انبوه جامعه را...!

بنا براين به آنها بيشتر نسبت به رسانه های عمومی مي توان اعتماد کرد.

به وبلاگ سپهر ۳۲ خوش آمدید .

خیلی وقته که می خوام یه وبلاگ بزنم اما وقت نمی کنم شاید هم از کم همتی خودمه!

به هر حال مهم اینه که من الان  این کار رو کردم .

راستی اسم من احمد هستش.